Við erum lifandi verur áður en við erum neytendur, hönnuðir eða jafnvel meðvitaðar hugsandi verur. Við skynjum áður en við greinum. Líkaminn er stöðugt að lesa umhverfið: birtu, hljóð, hitastig, áferð, rýmið á milli hluta, vísbendingar um öryggi, möguleika til hreyfingar og nærveru hins lifandi heims. Margt af þessu gerist án þess að við veitum því meðvitaða athygli en getur engu að síður haft áhrif á hversu auðvelt okkur reynist að hvílast, einbeita okkur, hreyfa okkur, tengjast öðrum, skapa og einfaldlega vera.
Hugmyndirnar í þessum banka koma úr ólíkum áttum — úr heimspeki, sálfræði, taugavísindum, arkitektúr, vistfræði og hönnun — og þær mynda ekki eina fullmótaða kenningu. Ég leiði þær saman vegna þess að hver þeirra gefur okkur nýtt sjónarhorn á sambandið milli manneskju og staðar. Líkamleiki minnir okkur á að taka líkamann með í reikninginn. Lífsækni minnir okkur á að við erum hluti af náttúrunni. Taugamiðaður arkitektúr skoðar hvernig umhverfið á í samspili við heila og taugakerfi. Möguleikar rýmis beina athygli okkar að því sem umhverfið býður okkur að gera. Ímyndunarafl og leikur hjálpa okkur að sjá möguleika handan vanans. Undrun getur losað örlítið um mörk sjálfsins og tengt okkur aftur við eitthvað stærra og meira en við erum vön.
Ekkert þessara hugtaka er sett hér fram sem uppskrift eða stóri sannleikur um hvernig heimili eigi að líta út. Þetta eru sjónarhorn. Spurningar. Hugmyndir til að prófa. Markmiðið er ekki að búa til „rétta“ heimilið heldur að verða næmari fyrir því sem umhverfið þitt er þegar að gera — og spyrja hvað það gæti gert öðruvísi.