Undrun er leið til tengingar

Ég held að undrun sé dýrmæt leið til að endurheimta tengsl okkar við heiminn og lífið sjálft. Af því að undrunin býr yfir þeim eiginlega að láta hið kunnuglega verða stórkostlegt.

Sú tilfærsla skiptir máli. Þegar skilningsramminn víkkar verður lífið sjálft aftur sýnilegt: ótrúlega flókið, ólíklegt og dýrmætt.

Við stöndum ekki utan við lífið og horfum á það. Líkamar okkar eru gerðir úr því. Við öndum vegna þess að plöntur anda með okkur. Við urðum til vegna keðjuverkandi tengsla sem hófust löngu á undan okkur og halda áfram eftir okkur.Ef það gefur okkur ekki tilefni til að undrast yfir snilli heimsins þá veit ég ekki hvað gerir það.

Þegar við undrumst finnum við gjarnan fyrir tilfinningu um að vera hluti af einhverju mikilvægu og dýrmætu. Við sjáum heiminn á nýjan hátt í örskotsstund og skiljum hann á nýjan hátt. Undrun getur vakið forvitni, auðmýkt og umhyggju.

Þess vegna er undrun ein af grunnstoðum HeimVera. Undrunin tengir heimilið aftur við líkamann, líkamann við náttúruna og hversdagslífið við hinn stórbrotna lifandi heim.

Þægindarammar eru gagnlegir en geta líka þrengt skynjunina. Þegar reynslan staðfestir í sífellu það sem við teljum okkur þegar vita hverfur mikilfengleiki heimsins og lífsins í bakgrunninn.

Undrunin kviknar þegar þessi rammi opnast. Stærð, fegurð, margbreytileik eða óvænt tenging lyftir okkur upp úr vananum og knýr okkur til að nota athyglina aftur til að sjá eitthvað sem hafði áður farið fram hjá okkur. .

Um stund verður sjálfið minna en um leið stærra án þess að glata verðmæti sínu. Það er á þessum dýrmætu augnablikum sem við upplifum okkur sem þátttakendur í, og hluta af, einhverju sem er stærra en okkar eigið takmarkaða litla líf.

Þessi galdur er traust stoð undir umhyggju. Tengsl eru þá ekki bara hugmynd eða siðferðileg afstaða heldur lifuð reynsla.