Áminning um að við erum hluti af lífinu og þeim stöðum sem við dveljum á. Ljós fellur á allt — jörðina, gróðurinn, húsin og okkur — og dregur fram tengslin sem eru alltaf til staðar, þótt við tökum ekki alltaf eftir þeim.
Þetta lag og myndband urðu til sem afmælisgjöf til vinkonu minnar sem hefur mikið dálæti á ferðalögum, náttúrunni og fjölbreytileika heimsins. Mig langaði að gefa henni eitthvað sem minnti á ferðalögin, forvitnina og gleðina sem fylgir því að uppgötva nýja staði – en líka á þau tengsl og minningar sem við tökum með okkur heim.
Myndverkið rekur langt ferðalag frá myrkri upphafsins og tilurð stjarna og reikistjarna að fyrstu kviknun lífs á jörðinni. Höf, skógar og ótal lífverur verða til í þróun sem spannar milljarða ára. Loks birtist mannfólkið — nýr og áhrifamikill þátttakandi í hinu flókna samfélagi lífsins.
Á örskömmum tíma höfum við öðlast mátt til að umbreyta jörðinni. Hæfileikar okkar til að skapa, uppgötva og móta heiminn hafa jafnframt leitt til ofnýtingar, eyðingar og breytinga sem ógna lífinu og framtíð okkar sjálfra.
Þetta er saga um undur og ábyrgð. Við erum afsprengi jarðarinnar og algjörlega háð þeim vef lífs sem varð til löngu á undan okkur. Spurningin er hvað við gerum við þann skilning — og hvort við getum notað ímyndunaraflið og sköpunarkraftinn til að velja aðra leið.
Saga um strengjabrúðu sem vaknar til lífsins. Þegar strengirnir taka að losna fer eitthvað á hreyfingu innra með henni — fyrsti andardrátturinn, hjartsláttur og vaxandi tilfinning fyrir því að vera lifandi.
Myndin fjallar um augnablikið þegar lífið er ekki lengur aðeins eitthvað sem gerist í kringum okkur, heldur eitthvað sem við finnum hreyfast innra með okkur. Hljóðlát umbreyting frá því að vera stjórnað yfir í að verða nærverandi, forvitin og frjáls.
Söngur getur hafið ferð sína á einum stað og borist þaðan út í heiminn. Hann hreyfir við fólki, vekur minningar og tengist augnablikum í lífi þess.
Síðan heldur hann áfram — til annarra staða sem við munum ef til vill aldrei heimsækja. Við vitum ekki alltaf hvert söngurinn fer eða hver hlustar, en eitthvað af okkur ferðast með honum.