Kallaðu fram tilfinninguna í líkamanum. Mundu eða taktu eftir í hvernig umhverfi þessi tilfinning kviknar. Túlkaðu síðan þessar aðstæður— ekki útlitið — inni á heimilinu. Hér eru fjögur dæmi um hvernig ég gerði þetta.

Á göngu undir trjám: umlykjandi gróður, síað ljós og stígur sem er umlukinn lífi.

Ekki með því að flytja skóginn heim heldur með plöntum, mýkt og tilfinningu fyrir því að vera umvafin lífi.

Í litríku blómahafi: fjölbreytni, óvæntir litir, gnægð og ekkert sem þarf að passa fullkomlega saman.

Litir, plöntur, óvæntar hlutir og leyfi til að leika sér.

Haf, himinn, sjóndeildarhringur og rými þar sem augað fær að hvílast.

Rólegt svefnherbergi: mjúk birta, dempaðir litir og fá áreiti sem keppa um athyglina.
Hvar fann ég það?
Í sebrahópnum: líkamar þétt saman, hver einstakur en enginn einn. Nálægðin virðist fela í sér öryggi, athygli og tilfinningu fyrir að tilheyra.
Hvernig túlkaði ég það heima?
Með því að gefa matarborðinu stærsta hluta alrýmisins — borði þar sem fólk getur komið saman og staldrað við. Stólarnir snúa hver að öðrum og rýmið verður ekki bara staður til að borða heldur boð um samveru, samtal og að deila hversdagslífinu.