Notað fyrst

Notað fyrst nálgunin hafnar þeirri hugmynd að breytingar á lífinu eða umhverfinu krefjist fjárfestinga. Áður en við spyrjum „hvað ætti ég að kaupa?“ spyrjum við „hvað á ég nú þegar — og hvernig gæti ég notað það?“

Notaðir hlutir, hlutir sem við erfum, lögum og endurnýtum — að velja þá fyrst dregur úr neyslu en gerir líka eitthvað sem er erfiðara að mæla: þeir bera með sér minningar, sögu, ófullkomleika og eitthvað óvænt. Þeir móta heimilið og lífið eins og sögu sem vindur fram í stað þess að við kaupum fullbúna sjálfsmynd í formi splunkunýrra hluta.

Hlutirnir geta líka tengt okkur við fólk, staði og tímabil í lífi okkar. Bolli frá vini, borð sem við höfum gert við eða flík sem hefur fylgt okkur lengi getur minnt okkur á að við eigum okkur sögu og tengsl. Að varðveita þessa hluti og gefa þeim áfram hlutverk getur þannig styrkt tilfinninguna fyrir því að tilheyra.

Þessi nálgun þjálfar líka ímyndunaraflið. Takmarkanir kalla á meiri sköpun en tilbúnar lausnir. Merkingarbært heimili þarf ekki að vera keypt inn í tilveruna. Það má laða það fram með því að endurnota og endurnýta.